4. Jan Tielen.

Als Kronenberger SP’er zeg ik: “Kronenberg mot Kronenberg bliêve! (met de Piel er natuurluk beej!)” Er zijn ontwikkelingen zoals Grandorse en Toverland. Ik vind dat ze mogen groeien, maar dan wel met respect voor de bewoners en de natuur. Dus zeker geen extra vuurwerk (liefst niks) en geen attracties of bouwwerken hoger dan de huidige hoogte.

Kronenberg vormt een hechte gemeenschap met een sterk ontwikkeld verenigingsleven (o.a. KJEM, Monte Corona en de SV Kronenberg) en met een eigen identiteit. Door de vergrijzing en de individualisering wordt dit steeds meer bedreigd. De basisschool is hierbij een heel belangrijke voorziening, die ook in de toekomst behouden moet blijven. Ik vind het heel belangrijk dat er meer betaalbare woningen in Kronenberg komen voor de jeugd en jonge gezinnen.

De dorpsraad vervult een belangrijke functie binnen de gemeente en vormt de spil tussen de wensen van de bewoners en de gemeente(raad). In ieder geval dient de dorpsraad serieus te worden genomen bij beslissingen van de gemeente die de bewoners van Kronenberg aangaan.

Onze jeugd moet vaak over slecht verlichte wegen naar school of uitgaansleven. Dit is mij een doorn in het oog. Ik wil een goede verlichting langs de Snipweg en de Blaktdijk.

Iedereen is gelijkwaardig. Eén van de uitgangspunten van de SP. Ik vind het belangrijk dat iedereen (niet alleen de burgers in Kronenberg of de hele gemeente Horst aan de Maas, maar ook de arbeidsmigranten) rechtvaardig en met respect worden behandeld. Zeker door de gemeente.

De agrarische gemeenschap/structuur is belangrijk/bepalend voor Kronenberg. De SP en ik houden niet van de intensieve veehouderij en zien meer in kleinschalige landbouw. Door het slechte landbouwbeleid van de afgelopen 40 jaar zijn we compleet doorgeschoten en in allerlei crisissen/problemen (stikstof, mest, vervuild water, stank etc.) beland. De oplossing hiervoor dient echter voor een deel van de landelijke politiek te komen. Maar met de gemeente kunnen we de situatie ook sterk verbeteren.

De overheid trekt zicht steeds meer terug uit de sociale en ouderenzorg. Er wordt steeds mooier gepraat (wat ook betaald moet worden) en steeds minder gedaan. Dat moet gestopt worden: mensen moeten daadwerkelijk geholpen en ontzorgd worden. Marktwerking is funest, we moeten terug naar een waardige zorg voor de zwakkeren en ouderen.