Werkgroep belanghebbend?
De advocaat van de initiatiefnemer schreef in zijn verweer dat de werkgroep geen belanghebbende is bij dit plan en dus niet gehoord zou moeten worden. De werkgroep is echter al vaker als belanghebbende geoormerkt, door de Bezwarencommissie van Horst aan de Maas, maar ook door de Bezwarencommissie in Venlo, door de Rechtbank Limburg en door de Raad van State.

De advocaat  van de initiatiefnemer reageerde met name tegen het feit dat de werkgroep ook opkomt voor de in de toekomst te huisvesten arbeidsmigranten. Daar zou de werkgroep niet toe gerechtigd zijn, volgens de advocaat. Terwijl uit de publicaties en de doelstelling van de werkgroep duidelijk naar voren komt dat zij aandacht vraagt voor de keerzijde van de toestroom aan arbeidsmigranten naar Horst aan de Maas, de marktwerking die daarin een grote aanjager is, de uitbuiting van arbeidsmigranten die daar uit voortvloeit én de maatschappelijke impact die dat heeft. Tijdens de zitting merkte de vertegenwoordiger van de werkgroep, René Lenders, in dit verband op dat de mensen die het betreft, de in de toekomst te huisvesten arbeidsmigranten, zich niet kunnen verweren binnen ons rechtssysteem. De vraag die hij daarom opwerkt is: Wie komt er anders op voor die mensen?

Tijdens de zitting stelde Lenders dat de toekomstige bewoners – als je de initiatiefnemer moet geloven – al in beeld zijn. De vraag is dan ook of hen de mogelijkheid is geboden om bezwaar te maken tegen de plannen. Zijn ze op de hoogte gesteld? Uit de stukken blijkt daar niets van. Omdat de toekomstige bewoners zelf geen bezwaar kunnen maken en geen invloed hebben op de verleende vergunning, rust volgens Lenders, namens de werkgroep, op de gemeente een extra zorgplicht om te waarborgen dat hun rechten worden gerespecteerd.

Gezondheidsrisico’s
René Lenders wees er in zijn betoog op, dat aan artikel 5f5 van het Parapluplanbestemmingsplan onvoldoende tegemoet gekomen wordt in de plannen. In dat artikel staat dat een goed woon- en leefklimaat voor de arbeidsmigranten verzekerd moet zijn, terwijl daar geen sprake van is. Gezondheidsrisico’s moeten planologisch zijn uitgesloten en niet afhankelijk worden gemaakt van intenties, toezeggingen of voorschriften. In dat kader wees Lenders op het feit dat er naast de locatie een spuitzone (met toestemming voor het spuiten van pesticiden) ligt, waarbij niet planologisch is vastgelegd (in het ruimtelijk-juridisch kader van een bestemmingsplan) dat er niet gespoten mag worden. De initiatiefnemer en de gemeente lieten het in hun betoog voorkomen alsof er geen spuitzone meer was bij de gevoelige objecten. Daarbij verwezen ze naar de spuitzone van de buren, die inderdaad is opgeheven. Maar de spuitzone van de ondernemer zelf werd niet genoemd, terwijl die wél blijft bestaan.

Tijdelijke of permanente huisvesting?
Daarnaast wees Lenders er op dat het plan uitgaat van “tijdelijk verblijf” (maximaal vier maanden)” van de arbeidsmigranten, terwijl uit de situatie blijkt dat het “feitelijk niet tijdelijk” is, zoals blijkt uit het verweerschrift van de initiatiefnemer. In het verweerschrift van de initiatiefnemer wordt gewoon toegegeven dat de arbeidsmigranten langer dan “tijdelijk” daar komen te wonen. Eigenlijk gewoon permanent! Inschrijven in het BRP (de Basisregistratie van de gemeente) is dan verplicht na 4 maanden of wanneer de intentie er is om langer te blijven. En als je ingeschreven staat in het BRP, dan betekend dat, dat je niet meer tijdelijk verblijft, maar dat de huisvesting hoofdverblijf is. En op dat moment spelen heel andere regels dan bij tijdelijk verblijf.

Het is nu afwachten welk advies de Bezwarencommissie gaat geven aan het College van B&W op basis van de betogen van de initiatiefnemer, de gemeente Horst aan de Maas, de omwonenden en van de Werkgroep Huisvesting Arbeidsmigranten.